Wakati wa magharibi kijijini Kwetu, upepo huja na simulizi. Kila jioni, watoto hujikusanya chini ya mti wa mkungu, wakisubiri hadithi kutoka kwa Babu M’Ringu – mzee aliyejawa hekima na macho yaliyohifadhi siri nyingi kuliko uso wa mwezi.

“Sikilizeni,” huanza kwa sauti ya kunong’ona, “kuna hadithi ya kivuli kilichoangaza.”

Watoto hukodolea macho, vinywa wazi, mioyo ikidunda. Na hadithi huanza.

Miaka mingi iliyopita, katika kijiji kilichozama kwenye ukimya wa hofu, aliishi binti aitwaye Neria. Alikuwa na macho ya kutazama mbali – si mbali ya kuona upeo wa bahari, bali mbali ya kuona matumaini ambapo wengine waliona giza. Watu wa kijiji hicho walikuwa wamesahau kicheko, walikuwa wamesahau nyimbo, walikuwa wamesahau hata kuota.

Lakini kila usiku, Neria alisimama juu ya jabali, akiwa na taa ndogo aliyoirithi kutoka kwa nyanya yake. Ingawa taa hiyo ilikuwa dhaifu, nuru yake ilikata giza kwa namna isiyoelezeka. Watoto walijipenyeza kutoka majumbani mwao kuifuata. Wazee walitazama kwa mbali, wakikumbuka kuwa walikuwa na ndoto zamani.

Siku moja, taa hiyo ilizimika. Lakini kilichotokea hakikuwa giza. Badala yake, kulikuwa na mwangaza kutoka kwa watu waliokuwa wameona taa ya Neria. Kila mmoja alikuja na mwangaza wake – wengine wakiwa na vibatari, wengine na mishumaa, wengine hata na mioyo tu iliyowaka matumaini. Kijiji kiling’aa, si kwa sababu ya taa, bali kwa sababu ya kuamshwa kwa tumaini lililokuwa limefichika ndani mwao.

Babu M’Ringu alipomaliza, watoto walikaa kimya. Kisha mmoja akauliza, “Je, Neria alirudi?”

Babu akatabasamu, macho yake yakielekea mbali – labda alipokuwa Neria sasa. “Neria yumo ndani yenu. Kila mnapochagua kuwa mwanga badala ya kivuli, mnamrudisha.”

Na upepo ulivuma kwa upole, ukipeleka ujumbe huo kwenye matanga ya usiku.